Tek katlı okulda günler öncesi başlayan hazırlığın getirdiği sevinçtir 23 Nisan...
Sınıf penceresine asılan al yıldızlı bayrağın huzuru, şiirini ezberlemeye çalışan öğrencinin endişesi ve törenden bir gün önce yapılacak provanın rahatlığıdır…
Bayram sabahı bando takımının çaldığı marşa eşlik etmek, balkonları bayraklarla donatılmış köy sokaklarında atılan uygun adımın tatlı yorgunluğudur 23 Nisan...
Okul bahçesine kurulmuş kürsüde yapılan “Atatürk ve Vatan Sevgisi”konuşması, şiir okumak üzere çıkılan kürsüde yaşanılan ilk heyecandır.
Soluk soluğa haykırılan "Bugün 23 Nisan! Neşe doluyor insan..”sözcüklerinin anlamı, bayram neşesiyle oynanmaya çalışılan halayın figürü, kaşıktaki yumurtayı düşürmemek için yapılan kıyasıya yarış ve çuval içinde koşarken düşmeden bitişe ulaşabilmenin gayretidir 23 Nisan…
Öne kızların arkaya erkeklerin dizildiği beyaz gömlekli okul korosunun içten söylediği zafer şarkılarıdır…
Töreni izlemeye gelen yüzlerce köylünün bayramı bayram yapan değerlere duyduğu saygıyla birlikte yaptığı alkışın sesidir…
Yani, 23 Nisan küçük ama yürekten gelen bir heyecanla yapılan kutlamanın adıdır.
Cumhuriyet’in öğretmenidir; yurttaş olmayı öğreten, halk egemenliğini haykıran…
Geleceğe dair umut, vicdana armağan ve çocuklarımıza emanettir 23 Nisan...
Yine hep birlikte insanlarımızın çocukluk neşesiyle dolacağı bayramları görebilmek ümidiyle, ebediyen varolsun “Türk Milleti” ve “Türkiye Büyük Millet Meclisi…”
